e-TurboNews Ik heb jarenlang samengewerkt met de voormalige AWTTE-reisbeurs in Beiroet. In de loop der jaren heb ik de prachtige stad Beiroet meerdere keren bezocht en ik moet zeggen dat het een van mijn favoriete steden op aarde is.
Echter, één ding dat me voor altijd is bijgebleven, gebeurde in Beiroet. Terwijl ik een ijsje at in de Baskin-Robbins, kwam ik mijn vriend Scott Wayne tegen, die destijds voor de Amerikaanse ambassade en USAID-programma's werkte. Op een gegeven moment vroeg ik hem of het wel verstandig was dat de Amerikaanse overheid geld uitgaf aan het promoten van toerisme naar Libanon, gezien het feit dat het als een zeer instabiel gebied wordt beschouwd.
Hij antwoordde eenvoudigweg dat het essentieel is voor Libanon om zijn kracht en duurzaamheid te behouden. Toerisme brengt waardigheid en kansen voor mensen. En wanneer mensen kansen krijgen, zullen ze zich niet aansluiten bij bewegingen die leiden tot instabiliteit en geweld.
Een land dat de wereld verwelkomde
Het Libanon dat Scott Wayne beschreef, was inderdaad een zeer reële plek, waar mensen vriendelijk, gastvrij en hartelijk waren. Beiroet was een van de meest levendige steden in het hele Midden-Oosten – een culturele smeltkroes waar kerken pal naast moskeeën stonden en waar je bijna overal Frans, Arabisch en Engels hoorde. De mensen waren hartelijk en vriendelijk, hun keuken was uitstekend en onvergetelijk.
Met andere woorden: Beiroet was een land dat de wereld verwelkomde.
En het verwelkomde het!
Toerisme was de belangrijkste motor van de economische groei in Libanon, waardoor mensen aan de rest van de wereld konden laten zien dat ze open, veilig en enthousiast waren om deel uit te maken van de wereldgemeenschap.
Libanon was nog maar net aan het herstellen van een soortgelijke aanval in 2024 toen AWTEE-bestuurders zich schuilhielden in de bergen rond Beiroet om aan Israëlische aanvallen te ontkomen.
Daarom lijken de huidige ontwikkelingen in Libanon zo tragisch.
Tot voor kort brachten luchtvaartmaatschappijen uit Duitsland en andere Europese landen dagelijks vliegtuigen vol toeristen naar Beiroet.
Een staakt-het-vuren – binnen enkele uren tenietgedaan
Volgens de presentatie van de Amerikaanse journalist Tucker Carlson is het ogenschijnlijk fragiele maar daadwerkelijke staakt-het-vuren tussen de Verenigde Staten en Iran – een stap die bedoeld is om het uitbreken van een catastrofale oorlog te voorkomen nadat de Amerikaanse president Trump, in feite, dreigde met een nucleaire aanval en zei dat hij zich geen zorgen maakte over het plegen van oorlogsmisdaden – binnen een uur na de officiële ingang alweer verbroken.
En dat is met opzet gebeurd.
Operatie Innerlijke Duisternis
Zoals Carlson uitlegt, gebeurde het nadat Israël naar verluidt de grootste en meest verwoestende reeks bombardementen op Libanon had uitgevoerd, slechts enkele uren na de officiële afkondiging van een sta ceasefire. De christelijke wereld noemt dit 'Innerlijke Duisternis' de hel. Israël noemde de bombardementen op woonwijken in de Libanese hoofdstad Beiroet 'Operatie Duisternis'.
Operatie Duisternis kostte meer dan 100 onschuldige mensen het leven, onder wie kinderen. Ironisch genoeg wordt Beiroet bestuurd door een christelijke minderheidsregering en heeft het een christelijke burgemeester.
De vraag is: waarom? Welk doel dienden de acties van Israël, terwijl de Verenigde Staten een staakt-het-vuren afkondigden om verder bloedvergieten te voorkomen?
De alliantie die niemand in twijfel trekt, maar dat wel zou moeten.
Allereerst kun je dit onderwerp niet bespreken zonder de alliantie tussen de VS en Israël te noemen.
Dit is inderdaad een zeer bijzondere alliantie. De Verenigde Staten verstrekken Israël miljarden dollars aan subsidies en financiële steun, geavanceerde wapens en inlichtingendiensten. Bovendien kunnen de Israëliërs militaire operaties uitvoeren zonder angst voor vervolging dankzij de onvoorwaardelijke diplomatieke steun van Washington. De Israëlische premier Netanyahu overtuigde de Amerikaanse president Trump ervan om deel te nemen aan een oorlog tegen Iran, kennelijk zonder enig onderzoek, zonder concrete doelen en zonder het Amerikaanse volk (het Congres) te raadplegen.
Het geld van de Amerikaanse belastingbetaler betaalt voor de militaire acties van Israël. Het Israëlische leger gebruikt in Amerika geproduceerd militair materieel en wapens van hoge kwaliteit. Amerikaanse diplomaten doen hun best om de Israëlische militaire operatie te beschermen tegen kritiek en veroordeling door de internationale gemeenschap.
Dit zijn algemeen bekende feiten. Wanneer een dergelijke uitkomst zich echter voordoet en de Verenigde Staten hun nauwste bondgenoten niet meer kunnen controleren, ontstaat er een cruciaal probleem van een andere aard. Soevereiniteit wordt dan een abstract begrip.
Wie profiteert hiervan?
Oorlog is natuurlijk onvermijdelijk; de gevolgen ervan zijn echter nooit prettig en er is altijd wel iemand die er baat bij heeft. In dit geval lijken er naar mijn mening echter maar weinig mensen te profiteren van het verlengen van een destructief conflict.
Het is bijvoorbeeld overduidelijk dat Libanon en zijn burgers hier niets goeds aan overhouden. Honderden onschuldige kinderen worden in Beiroet gedood. Libanese burgers verliezen niet alleen familieleden, maar ook hun hoop, dromen, kansen en zelfs banen, omdat het land door de oorlog geen toeristen meer aantrekt.
Bovendien ben ik als Amerikaans staatsburger er absoluut niet van overtuigd dat mijn land op de lange termijn baat zal hebben bij de oorlog. Integendeel, het lijkt erop dat de Verenigde Staten de Israëlische agressie volledig financieren. Ik houd genoeg van mijn land om te vragen: wie profiteert er nu echt van deze oorlog? Waarom geeft niemand antwoord op deze voor de hand liggende vraag?
De ondergang van een bestemming
Zoals Carlson stelt, lijkt het erop dat de grootste schade die Israël Libanon heeft toegebracht tijdens de laatste bombardementen niet alleen de economie en de sociale omgeving heeft getroffen, maar ook het imago. Libanon was immers, samen met Egypte, een van de populairste toeristische bestemmingen in het Midden-Oosten.
Zoals je je misschien herinnert, vertelde mijn vriend Scott Wayne me ooit dat dit de reden was waarom hij voor de Amerikaanse ambassade in Libanon werkte: om het toerisme in Libanon te promoten. Toerisme betekende kansen en veiligheid voor de Libanese burgers.
Helaas lijkt het toerisme in Libanon nu te verdwijnen, omdat het imago van Beiroet is beschadigd door deze recente daad van agressie tegen dit fantastische land.
Kinderen in het puin
Het is natuurlijk onmogelijk om het meest tragische aspect van alles wat er in Libanon is gebeurd, net als in Gaza en Iran, over het hoofd te zien: de moord op onschuldige kinderen. Zoals Carlson opmerkt, was een van zijn getuigen getuige van de dood van een jong meisje dat vrolijk met haar vader aan het wandelen was.
Hoe wreed oorlogen ook zijn, dit is op geen enkele manier te rechtvaardigen. Er liepen onschuldige kinderen vredig door hun woonplaats, en iemand besloot zonder na te denken op hen te schieten.
Een oorlog zonder duidelijk doel
Wat de Israëlische en Amerikaanse regeringen betreft, is het uiterst vreemd dat ze geen duidelijk omschreven doel hebben voor de oorlog die ze tegen elkaar en andere landen verklaren. Wat is het doel ervan? Gaat het om regimeverandering, afschrikking of een handelsmonopolie?
Of misschien iets anders?
Carlson betoogt echter in zijn presentatie dat zelfs de regeringen die verantwoordelijk zijn voor deze oorlogen vaak niet in staat zijn uit te leggen hoe deze doelstellingen in de praktijk bereikt kunnen worden.
De kwetsbaarheid – en het falen – van vrede
Wat een staakt-het-vuren inhoudt, is vrij duidelijk: een stopzetting van de vijandelijkheden. Het impliceert dat er pogingen worden gedaan om verdere verwoesting te voorkomen, omdat voortzetting van die koers tot nog ergere gevolgen zal leiden.
De gebeurtenissen in Libanon laten echter zien dat een staakt-het-vuren soms niets betekent. Dit impliceert een gebrek aan controle en regulering bij het nemen van beslissingen over de militaire acties van de deelnemende partijen.
Wat er overblijft
Als ik terugdenk aan mijn reizen naar Libanon, zie ik de straten voor me, gevuld met het geroezemoes van mensen, het gelach van kinderen en de heerlijke geuren van de beroemde keuken. De stad en de rest van Libanon zijn echter drastisch veranderd – niet alleen fysiek, maar ook psychologisch en emotioneel.
Libanon is niet langer een aantrekkelijke toeristische bestemming.
De vraag die overblijft
Helaas heb ik nog steeds geen bevredigend antwoord op de volgende vragen: Waarom is een staakt-het-vuren in enkele minuten verbroken? Waarom gaat deze oorlog door, zonder duidelijk doel? Waarom maakt niemand een einde aan al deze machtsspelletjes?
Laat een bericht achter